Ik ben Annemarie Smit, geboren en getogen in Heerde, een dorp op de mooie Veluwe.

Op een zaterdag ben ik geboren, 30 oktober 1982, een echte schorpioen dus!

Ik heb het CIOS gedaan in Arnhem, een sportopleiding. Daarbij geef ik met heel veel plezier ook les in een fitnesscentrum in Heerde, wat samen gaat met mijn werk als paragnoste en medium.

Gelukkig getrouwd en ik heb een zoontje en een stiefzoon.

Op dit moment wonen wij in Beuningen bij Nijmegen.

Ik werk al weer een paar jaar op de lijn ‘Antwoorden & Inzichten’ en heb daarbij een eigen praktijk sinds 2003. Deze praktijk had ik eerst in een groter gebouw waar ook les werd gegeven in verschillende sporten.

Ik ben heldervoelend, helderziend en helderhorend, ik magnetiseer en ik maak contact met overledenen (ik roep ze niet op). Dit kan ook telefonisch, dus gewoon via de lijn.

Als mensen op consult komen, maak ik van te voren meestal al aantekeningen van degene die is overleden. Overledenen zijn van te voren vaak al aanwezig of komen voor die tijd al een kijkje nemen of al informatie doorgeven.

Zowel op de lijn als in de praktijk kom ik verschillende mensen tegen, sommigen gewoon heel open maar ook wel gesloten mensen.

Voor mij is het prettig werken als ik iemand spreek en zie dat die gewoon helemaal open staat voor mij, want er ontstaat een wisselwerking van energie (een gesprek).

Als degene aan de andere kant van de lijn of degene die op consult is maar wil voorkomen dat ik iets zie wat hij of zij liever niet heeft dat ik zie of voel dan kan het gewoon wat stroever gaan.

Maar is die persoon gewoon open (zonder dat die persoon al persoonlijke dingen e.d. heeft verteld) dan gaat het contact maken met de energie van die persoon veel makkelijker en dat werkt gewoon prettiger, uiteindelijk werkt het voor beide partijen het beste. Iemand in liefde verder helpen en inzicht geven is het liefste wat ik doe.

Dus open zijn betekent niet je hele verhaal al uit de doeken doen, maar gewoon lekker open zijn en het laten gebeuren.

Door verschillende gebeurtenissen rond mijn 19^e en 20^ste jaar en voornamelijk het verlies van een vriend en mijn oma, kreeg ik steeds meer het gevoel dat er iets is en moest zijn na dit leven. Ook omdat ik steeds meer begon te voelen en te zien wat eigenlijk niet zo voelbaar en zichtbaar is voor veel mensen.

Ik ben me hierdoor in het spirituele / paranormale gaan verdiepen.

Toen ik een klein meisje was interesseerde me dat al ontzettend, ook omdat mijn tante soms mensen magnetiseerde en ze dingen zag en voorvoelde.

Daarbij kwam ook nog dat ik dromen over de vriend kreeg waarin hij me opzocht en dingen liet zien wat op dat moment speelde in de levens van familie van hem.

Ik had steeds meer voorspellende dromen, die ik dan regelmatig aan mijn ouders vertelde of die ik opschreef in een schrift.

Nu weet ik dat ik die dromen vroeger ook al had. Als ik terug kijk en nu dingen tegenkom die ik als klein kind gedroomd heb.

Ik begon op een gegeven moment pijnen en emoties te voelen van anderen en meer van die ervaringen. Dat is en was niet altijd prettig, vooral als je eerst helemaal niet weet hoe ermee om te gaan.

Ik weet nu het verschil tussen wat van mij is en wat niet. Dat als ik bijvoorbeeld iets voel zoals rugpijn, pijn in de knie, hoofdpijn, emoties zoals verdriet, leegheid, boosheid ga ik altijd bij mezelf na, heb ik hier last van ‘nee’, dan komt het van iemand anders. Vooral bij lichamelijke pijntjes of aandoeningen is het voor mij makkelijker verschil te maken tussen of het van mij is of van iemand anders. De pijn van iemand anders trekt na verloop van tijd weer weg, alsof de pijnlijke plek warm is geweest en dan voel ik er als het ware een soort kou overheen gaan en trekt het weg. Moeilijk te omschrijven, maar als ik het voor mezelf maar begrijp en kan vertalen.

Het voelen van een pijntje van een ander kan al heel simpel doordat iemand gewoon aan mij denkt, of mij wil bellen. Dit soort dingen weet ik nu door te praten met andere mensen die actief zijn in dit vakgebied en uit eigen ervaring vooral door veel doen, doen en doen. Dat is ook een héél goede leerschool. We zijn gelukkig nooit uitgeleerd!

Een paar familieleden hebben ook ervaringen hiermee bijvoorbeeld mijn broer en zus, mijn vader, tante en nog wat generaties terug. Het lijkt dan toch in de familie te zitten, al denk ik niet dat dat een soort van vereiste moet zijn, dat zal voor iedereen wel anders zijn.

Wat ik ook altijd had, is dat ik in een gesprek meestal al wist wat zich afspeelde bij de andere persoon, ook al vertelde diegene over anderen die ik niet kende, ik kon het eigenlijk zo invullen.

In mijn ‘korte’ leventje heb ik toch al wel veel meegemaakt. Zoals ‘veel’ overlijdens als kind zijnde al, dat brengt toch ook een bepaalde levenservaring met zich mee en ander zicht op de dingen die gebeuren in je leven. Je wordt er een stuk volwassener van, dat is mijn ervaring in elk geval.

Ik had altijd het gevoel dat ik niet alleen was, misschien herken je het zelf ook wel. Bijvoorbeeld als je de trap oploopt, waarbij je het gevoel hebt dat iemand achter je loopt.

Als klein meisje van een jaar of 7 à 8 jaar zag ik ook verschijningen. Vooral  ’s nachts als ik wakker werd, en dan naar de wc ging. De trap naar beneden kwam uit in de hal en daar was ook de douche/wc. Ik zette het vaak op een sprinten van boven naar beneden en weer terug. Want in de hal zag ik altijd verschijningen, zoals gezichten die naar me keken en waarvan ik bij sommige dacht dat ze me iets wilden aandoen. Waarschijnlijk was dat helemaal niet het geval maar wilden deze overledenen alleen maar aandacht of erkenning. Maar ik negeerde dat, ik was er bang voor. Eenmaal op de wc keek ik dan altijd naar beneden zodat ik de ‘enge figuren’ in de hal niet hoefde te zien. Op de één of andere manier zag ik ze niet in de douche/wc.

Ik hoop dat ik je wat meer inzicht heb kunnen geven in mijn leven en hoe ik werk!

Stuur deze website door, vul emailadres van ontvanger in